Author: admin

  ขอบคุณผู้เข้าร่วมกิจกรรม “ฟังครูในเรา” ในชุดหลักสูตร “ห้องเรียน วิถีครู” รุ่นที่ 7 จำนวน 32 ท่านที่ได้ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้การเป็นครูให้แก่ตนเอง การฟังเสียงภายใน และการเห็นครูในทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อคืนวันที่ 27 – 29 กันยายน 2568 “ทำให้เราเข้าใจตัวเองในฐานะ “ครู” ชัดเจนขึ้น ว่าเราเป็นครูแบบไหน โดยเฉพาะในวันที่ 2 ที่ได้เปิดภาพและสะท้อนตนเอง ทำให้เห็นชัดเจนมาก ๆ ได้มุมมองใหม่ ๆ ที่ทำให้เราไม่มองตัวเองเพียงด้านเดียว… ทำให้เราเปิดใจรับฟังผู้อื่นมากขึ้นค่ะ❤️” “รู้สึก สนุก ขอบคุณ ประทับใจ กับเนื้อหากิจกรรมในการเรียนค่ะ ชื่นชมในการออกแบบของครูที่สุขุม ลึกซึ้ง เรียนแล้วก็เบาใจขึ้น ข้อคิด ในคลาสนี้ เป็นการเรียนรุ้จักเพื่อละวางตัวตน ยิ่งรุ้จักทำความเข้าใจเกี่ยวกับตัวเรามากขึ้นก็ให้รู้จักรับรู้และปล่อยวาง” “ดีใจที่ได้เรียนค่ะ ครูมีกระบวนการที่จะค่อยๆ สอนและให้เรียนรู้จากการลงมือทำ ระหว่างเรียนจะรู้สึกผ่อนคลายลง ทำให้เห็นความรู้สึกชัดขึ้น ยิ่งมีการได้ฟังและแลกเปลี่ยนกับผู้ร่วมเรียนท่านอื่นยิ่งทำให้ได้มุมมองที่หลากหลาย รู้สึกว่ามีแง่คิดที่มาเติมมุมมองที่กำลังมองหาในช่วงนี้พอดี” “ได้กลับมาสังเกตความรู้สึกในร่างกายชัดๆ ทำให้รู้สึกเห็นใจร่างกายตัวเอง รับรู้ถึงความเหนื่อยล้า ความเมื่อย… Continue reading จบการอบรม “ฟังครูในเรา” ประจำปี 2568

  “เขียนบันทึก รับทุนการศึกษา” เปิดรับสมัครเยาวชนอายุ 13 ถึง 18 ปี ร่วมกิจกรรมประกวดงานเขียนรางวัล ธรรมวรรณศิลป์ ครั้งที่ 15 ชิงทุนการศึกษาและรางวัลรวม 30,000 บาท ✨ ปิดรับใบสมัครวันที่ 31 ธันวาคม 2568 ประกาศรายชื่อเข้ารอบแรก ภายในเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ 2569 ✍️ หลังจากนั้นแล้วทีมงานจะส่งสมุดบันทึกเพื่อให้น้องๆ ที่เข้ารอบ ได้เขียนตามขั้นตอนภายในระยะเวลาที่กำหนด เพื่อส่งมารับการพิจารณามอบทุนการศึกษาในรอบสุดท้าย   อ่านกติกาได้ที่เว็บไซต์ www.dhammaliterary.org/youthwritingcontest/ ดาวโหลดใบสมัครได้ที่ https://drive.google.com/file/d/13zDbHSpKRNJeXdbkgWr-y53ZyMxfMQg6/view  

  “ยึดมั่นตัวบุคคล ปลายทางคือความผิดหวัง”   ผมได้ให้สัมภาษณ์ไว้ในครั้งหนึ่ง ซึ่งผู้สัมภาษณ์นั้นก็คือศิษย์เก่าที่มีใจเคารพศรัทธาในสิ่งที่ผมสอนและงานโครงการ ผมกล่าวประมาณว่า ความมั่นคงจากภายในที่แท้จริงไม่ได้เกิดขึ้นเพราะการยึดมั่นในบุคคลอื่นหรือสิ่งนอกตัว และปลายทางของการยึดมั่นในตัวบุคคลมีสิ่งเดียว คือความผิดหวัง แม้บุคคลนั้นจะใครก็ตาม เป็นผมหรือครูโอเล่ก็ไม่มีข้อยกเว้น… การไม่ยึดมั่นในตัวบุคคล คือคำสอนที่เด็ดขาดในพุทธศาสนา และเป็นสิ่งที่ครูอาจารย์ที่สอนผมมาได้มอบสิ่งเดียวกันนี้มาให้ ด้วยการไม่ได้ให้ประกาศคุณงามความดีและหอบหิ้วภาพสักการะต่างๆ รวมถึงสามารถวิจารณ์ตัวท่านได้ พุทธศาสนาไม่เพียงสอนให้เราไม่ยึดมั่นในตัวบุคคลของครูอาจารย์ แต่ยังรวมถึงคนรัก นักเรียน มิตร ศัตรู ลูก และแม้แต่ตัวเราเองด้วย การยึดมั่นในตัวบุคคลทำให้เรานำความโลภ-โกรธ-หลง ในจิตใจตนเอง ไปยัดเยียดให้กับคนอื่น ในนามความคาดหวังและภาพลักษณ์ที่จิตเราสร้างขึ้นมา เราผิดหวังอะไรในตัวเอง และสร้างเงื่อนไขอะไรผูกมัดตนไว้ เราก็จะลงสิ่งเดียวกันนี้ในตัวบุคคลอื่นที่เรายึดมั่นหรือศรัทธา เมื่อนั้นแล้ว เราจะแอบมีเงื่อนไขประมาณว่า “เพราะเขาเป็น… เขาจึงต้อง…ต่อฉัน” “เพราะฉัน… เขาจึงควร…” “ฉันไม่สามารถ… หากเขาไม่…” หรือ “เขาจะต้อง… เท่านั้น ไม่สามารถ…” สิ่งนี้คือความหลง หรือโมหะแบบหนึ่ง เพราะเราหลงลืมไปในขณะนั้นว่า บุคคลดังกล่าวไม่ว่าเขาจะเป็นครูอาจารย์ คนรัก นักเรียน มิตร ศัตรู ลูก หรือใครก็ตาม เขาก็เพียงคนๆ หนึ่งที่ยังไม่นิพพาน-ไม่หลุดพ้นจากทุกข์อย่างสิ้นเชิง… Continue reading ยึดมั่นตัวบุคคล ปลายทางคือความผิดหวัง

  พระพุทธเจ้าตรัสถามพระอานนท์ว่า… “สารีบุตรพาเอาศีลขันธ์ สมาธิขันธ์ ปัญญาขันธ์ วิมุตติขันธ์ หรือวิมุตติญาณทัสสนขันธ์ ปรินิพพานไปด้วยหรือ ?” . “เราได้บอกเธอทั้งหลายไว้ก่อนแล้วไม่ใช่หรือว่า จักต้องมีความจาก ความพลัดพราก ความเป็นอย่างอื่น จากของรักของชอบใจทั้งสิ้น เพราะฉะนั้น จะพึงได้ในของรักของชอบใจนี้แต่ที่ไหน? สิ่งใดเกิดแล้ว มีแล้ว ปัจจัยปรุงแต่งแล้วมีความทำลายเป็นธรรมดา การปรารถนาว่า ขอสิ่งนั้นอย่าทำลายไปเลย ดังนี้ มิใช่ฐานะที่จะมีได้” *** . ความดีที่เรารักษาไว้ หลักการอันคร่ำเคร่ง คุณสมบัติน้อยใหญ่ สมาธิอันเป็นเลิศ ความเก่ง จนถึงปัญญาของตัวเรา อาจเป็นคุณค่าที่ทำให้เราพอใจและรักตัวเองอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง แม้เป็นคุณค่าที่ทำให้ยินดีและเป็นสุขแท้มากกว่าทรัพย์นอกตัวก็จริงอยู่ แต่ท้ายที่สุดเราก็นำเอาไปด้วยไม่ได้เมื่อถึงเวลาต้องตายลง หรือแม้วันเวลาหนึ่งเมื่อร่างกายทรุดโทรมลง สิ่งเหล่านั้นก็ย่อมเลือนหายไป . เมื่อเรายึดเอาคุณค่าของตนเองไว้ที่สิ่งนอกตัวและในความเป็นตัวตนอันไม่ยั่งยืน เมื่อนั้นก็ยังมีความทุกข์จากการพลัดพรากและเสื่อมถอยของสิ่งเหล่านั้นอยู่ ไม่วันหนึ่งก็วันใด แม้เรายังมีสิ่งเหล่านั้นอยู่ก็ยังมีทุกข์จากการต้องเปรียบเทียบกับผู้อื่น ต้องหวนแหนรักษาไว้ ต้องคอยปกป้องไม่ให้เสื่อมถอย ไม่ว่าทรัพย์ภายนอกก็ดี หรือคุณสมบัติในตัวเราก็ดี เมื่อนั้นก็ยังเป็นทุกข์อยู่ . ดังนั้นแล้วการพึ่งพาตนเองและธรรม ตามความหมายที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสไว้นั้นคืออะไร ในเมื่อคุณสมบัติในตัวเราและสิ่งที่เราทำได้ก็ไม่ใช่สิ่งที่พึงยึดไว้เป็นที่ตั้งสูงสุด พระองค์ทรงตรัสต่อ ดังนี้ . “ภิกษุมีตนเป็นเกาะ… Continue reading แม้เป็นคุณค่าที่ทำให้ยินดีและเป็นสุขแท้

  ฟังเสียงภายในและครูที่คอยอยู่เคียงข้างเรา เพื่อค้นหาปัญญาแห่งชีวิต ในกิจกรรมหัวข้อ   ” ฟั ง ค รู ใ น เ ร า “   มาสำรวจครูที่ซ่อนในตนเองและทุกสิ่งรอบตัวด้วยกัน กับกิจกรรม “ห้องเรียน วิถีครู” รุ่นที่ 7 – บ่มเพาะครูภายในตน เรียนทักษะสำคัญเพื่อเป็นที่พึ่งแก่ตัวเองและผู้อื่น (เข้าเรียนได้ทุกอาชีพ) ⏰คืนวันที่ 27 – 29 กันยายน 2568 (เสาร์ถึงจันทร์) รวมสามคืน เวลา 19.30 น. – 21.30 น. ออนไลน์ผ่าน Zoom ลงทะเบียนล่วงหน้าทาง Inbox เพจเฟสบุ๊ค “สถาบันธรรมวรรณศิลป์” หรือไลน์โครงการ https://lin.ee/k1LOh5d 💡ในกิจกรรมนี้ ผู้เข้าร่วมจะได้ฝึกฝนการฟังเสียงภายใน เพื่อค้นหาปัญญาในกายและจิตของตัวเอง ใคร่ครวญทางออกของชีวิต และวิธีในการช่วยให้ผู้อื่นได้ฟังเสียงภายในตน โดยใช้การทำสมาธิโปรแกรมจิต… Continue reading “ฟังครูในเรา” ประจำปี 2568

  การอบรม 24 คืนของหลักสูตร “เขียนเปลี่ยนชีวิต” รุ่นที่ 57 ได้สิ้นสุดแล้ว ผ่านสี่เนื้อหาในสี่เดือน นับจาก เขียนเยียวยา สู่ เขียนข้ามขอบ ในเดือน พฤษภาคม ถึง สิงหาคม 2568 ขอแสดงความยินดีกับทั้ง 41 ท่านที่ได้ผ่านการอบรมในรุ่นนี้ ในการเรียนรู้การเขียนเพื่อพัฒนาจิตใจ การคิด คลี่คลายความรู้สึกภายใน และการสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ตนเอง ผ่านการเขียนบำบัดและการเขียน Self-Reflection ในหลักสูตร เขียนเปลี่ยนชีวิต สอนที่เดียวที่โครงการนี้เท่านั้น   แชรความรู้สึกได้รับจากการเข้าร่วมตลอดหลักสูตร 🫶 🌻เป็นประสบการณ์ที่ดี ทำให้รู้จักวิธีการ เครื่องมือและสามารถหยิบสิ่งที่ได้เรียนรู้ไปใช้ได้ตลอดค่ะ 🌻รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้จดขีดเขียนเพื่อเข้าใจในตนเอง ตลอดการเรียนรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างเพื่อให้เราได้เติบโตและเข้าไปในโลกภายใน 🌻ได้ฝึกเขียนในวิธีการต่างๆ ซึ่งทำให้ได้รับประโยชน์จากการได้ทบทวนความคิดออกมาจากภายในผ่านออกมาเป็นตัวหนังสือ ชอบ และ สนุกมากค่ะ 🌻การได้มาเรียนในคอร์ส “เขียนเปลี่ยนชีวิต” เป็นประสบการณ์ที่ดีมากค่ะ รู้สึกดี ดีใจ สนุก และมีความสุขในทุกครั้งที่ได้เข้าห้องเรียน รู้สึกขอบคุณครูมาก ๆ ที่เปิดพื้นที่ให้เรียนรู้ผ่านการเขียนอย่างอ่อนโยนและลึกซึ้ง 🌻เป็นการเข้าเรียนคอร์สออนไลน์ครั้งแรกในชีวิตที่ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้จนจบคอร์ส จากวันที่รู้สึกว่าเราไม่รู้จักตัวเองเลย… Continue reading สรุปส่งท้าย เขียนเปลี่ยนชีวิต รุ่นที่ 57

  เปิดห้องเรียน วิถีครู รุ่นที่ 7 กับเนื้อหาแรกของปีนี้ในหัวข้อ “มหัศจรรย์การตั้งคำถาม” ขอบคุณผู้เข้าร่วมกิจกรรมทั้งหมดประมาณ 54 ท่านสำหรับการร่วมฝึกตั้งคำถามและแลกเปลี่ยนเรียนรู้ตลอด 3 คืน เมื่อวันที่ 23 – 25 สิงหาคมที่ผ่านมา โดยกิจกรรมนี้ได้ชวนผู้เรียนเปิดโลกของการเป็นครูให้แก่ตนเองและผู้อื่น ผ่านพลังของการตั้งคำถามในแบบต่างๆ ที่ไม่ได้เป็นเพียงการตั้งคำถามเพื่อหาคำตอบเท่านั้น แต่ยังเป็นพลังในการสะท้อนตนเองและการทะลายความยึดมั่นที่เป็นกับดักของความคิดอีกด้วย ✍️ 🫶 🌱 ☀️ “เห็นถึงพลังของการตั้งคำถามจริงๆ ค่ะ คำถามสามารถลงไปสัมผัสความรู้สึกส่วนลึกเลยค่ะ ทำให้เกิดความเชื่อมั่นเพิ่มมากขึ้นว่าการเกิดการเปลี่ยนแปลงของแต่ละคน สามารถเกิดจากการตั้งคำถามทั้งการถามตัวเอง และนำคำถามที่เราฝึกถามตัวเองไปถามคนอื่นต่อ” “รู้สึกสนุกกับการฝึกตั้งคำถามค่ะ จากที่ไม่เคยที่จะตั้งคำถามกับตัวเอง เจอโจทย์ครูถึงกับอึ้งเพื่อที่จะต้องใคร่ครวญตัวเองเกี่ยวกับคำตอบ ในคอร์ส ชอบที่ครูให้ตั้งคำถามคิดอะไรได้ไม่ต้องกลัวจะผิดไม่ต้องการตำตอบก็มี ทำให้มีอิสระในความกล้าที่จะตั้งคำถามค่ะ ยังมีความประทับใจในช่วงเวลาที่ได้แบ่งปันในกลุ่มย่อย และนึกถึงคำครูที่ว่า “ฉันให้สิ่งใดแก่ตัวเองและแก่เพื่อนในกลุ่ม” บรรยากาศการแบ่งปันในกลุ่มมีความเปิดกว้างและผ่อนคลายเหมือนเราทุกคนมี เป้าประสงค์ร่วมกันในการเรียนรู้ มีการให้กำลังใจ มีบางสิ่งที่เป็นจุดร่วม และจะร่วมเรียนรู้และพัฒนาตนเองในคอร์สต่อๆไปด้วยค่ะ” “เข้าใจถึงการใช้ตั้งคำถามปลายเปิดและปลายปิดที่มีวัตถุประสงค์และความเข้มข้นต่างกัน และในการเรียนรู้ยังสามารถเปลี่ยนแปลงคำถามใหม่ให้เห็นอีกด้านอีกมุมการเปลี่ยนคำถามใหม่ก็ช่วยเปิดมุมมองและช่วยสืบค้นคำตอบที่กว้างและลงลึกมากขึ้นด้วย การฝึกสัมภาษณ์ตัวเองโดยจินตนาการว่าตนเองเป็นพิธีกรชื่อดังและตอบเองด้วยการเขียนแบบไม่หยุดปากกาเป็นอะไรที่สนุกและแปลกดีค่ะฝึกจินตนาการ ถามเองตอบเองแต่ได้แง่มุมและคำตอบในตัวมันเองดีทีเดียว อีกเรื่องที่น่าสนใจคือการใช้คำถามกระตุ้นความใคร่รู้และส่งเสริมการเรียนรู้แทนคำสั่งหรือการบอกเล่าซึ่งเป็นสิ่งที่ต้นเองจะนำมาฝึกฝนต่อยอดกับตัวเองให้อยู่ในเนื้อในตัวแล้วก็สามารถนำไปใช้กันงานที่ทำได้ด้วย” “เพิ่งรู้สึกว่าการตั้งคำถาม เป็นส่วนสำคัญในการหาคำตอบ ปกติจะรู้สึกแค่ว่าการหาคำตอบที่ดีก็เพียงพอ แต่จริงๆ คำถามมีส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดความคิดที่ต่อยอดได้… Continue reading จบการอบรม “มหัศจรรย์การตั้งคำถาม” ประจำปี 2568

  การเดินทางเดือนที่สี่ เดือนสุดท้ายของหลักสูตร “เขียนเปลี่ยนชีวิต” รุ่นที่ 57 ก็ได้เดินทางมาถึงหัวข้อ “เขียนข้ามขอบ” การเขียนเพื่อบ่มพลังสร้างสรรค์ ความกล้าหาญ และการก้าวข้ามความคิด การใช้ชีวิต และตัวตน เมื่อคืนวันที่ 6 – 21 สิงหาคม 2568 รวม 6 คืน – ได้รับความสุขทุกวันเลยค่ะ, ขอบคุณค่ะครูโอเล่ ได้รับความกล้าในการทำอะไรเพื่อตัวเองค่ะ – ได้ทบทวนการเขียนกลอนเปล่า เขียนแบบไม่จำกัด – ได้เข้าใจตัวเองว่าอะไรที่ติดขัดอยู่ที่ทำให้เราไม่ได้ทำในสิ่งที่ฝัน รู้สึกดีใจที่ได้เห็นหนทางในการทำต่อไปค่ะ – ได้ความสงบได้สติ, มี Empathy เห็นอกเห็นใจคนอื่นมากขึ้นค่ะ ขอบคุณค่ะอาจารย์, – ได้มีแนวทางที่จะก้าวผ่านข้ามกลัวของตัวเองค่ะ, ขอบคุณครูโอเล่และเพื่อนๆทุกคนนะคะ – ได้ความหวัง ความสุขและแนวทางในการใช้ชีวิตต่อไปชัดเจนขึ้นค่ะ – ได้รู้จักตัวเองมากขึ้น และก้าวข้ามความกลัวในการเขียนสะท้อนสิ่งที่อยู่ภายในตัวเองได้ดีขึ้นมากๆค่ะ มีเครื่องมือในการเขียนสะท้อนตัวตนได้ดีและสามารถนำไปใช้ต่อได้จริงค่ะ ขอบคุณครูโอเล่มากๆค่ะ – ได้ความรู้สึกโล่งเป็นอิสระค่ะ ไม่รีบตัดสินตัวเอง แค่ให้ตัวเองลองทำก่อนค่ะ ขอบคุณครูมากๆค่ะ –… Continue reading จบเดือนสี่ “เขียนเปลี่ยนชีวิต” รุ่นที่ 57

  “อย่าสร้างใบหน้าที่น่ารังเกียจ เพียงเพื่อเกลียดชังสิ่งที่เลวทราม อย่าเป็นจิตใจที่หยาบกระด้าง เพียงเพื่อแตกหักกับสิ่งไม่น่าคบหา” หากสิ่งใดหรือใครก็ตามมาเบียดเบียนเธอ และบั่นทอนคุณค่าและเกียรติแห่งชีวิตหรือศักดิ์ศรี เธอต้องการปกป้อง หรือกลายเป็นฝ่ายที่ร่วมทำร้ายคุณค่าและเกียรตินั้นของตนเอง ในเมื่อเธอไม่ชอบใบหน้าของพวกเขา ซึ่งอาจกระทำสิ่งที่ต่ำทราม ไยเธอจึงทำใบหน้าแบบเดียวกันนั้นเหมือนพวกเขา ตอนนั้น…เธอและเขาได้เป็นพวกเดียวกันอย่างไม่รู้ตัว ด้วยการด้อยค่าตัวเอง ลงไปเล่นเกมสกปรกของกิเลสนั้นด้วยกัน เธอไม่จำเป็น… ที่จะต้องมีจิตใจที่หยาบกระด้างขึ้น เพียงเพื่อสู้หรือหนีจากความทุกข์ที่เกิด เธอไม่จำเป็น… ที่จะต้องเฝ้าด่าทอหรือทำร้ายคนอื่น เพียงเพื่อดับความทุกข์ในใจ เธอไม่จำเป็น… ที่จะต้องกลายเป็นปีศาจร้าย เพียงเพื่อขับไล่ปีศาจออกไปจากหัวใจหรือบ้านเกิด เธอไม่จำเป็น… ที่จะต้องบั่นทอนตนเองด้วยความโกรธ ความเกลียดชัง และความเครียด เพียงเพราะมีใครเบียดเบียนและทำสิ่งที่มิควร เราต้องไม่ลืมว่าเราคือใคร และเราเป็นมากกว่าสิ่งเลวทรามทั้งหลายอย่างไร “ไม่มีทางที่ความดีงามจะเอาชนะ หากพยายามด้อยค่าความเป็นมนุษย์ ทำเช่นนั้นก็เพียงสร้างมารร้ายขึ้นมา ด้วยใจหวังดีที่แสนมัวหม่น” เมื่อเราพยายามต่อสู้กับสิ่งเลวทราม ด้วยการทำสิ่งที่เลวทราม เมื่อนั้นสิ่งที่เราเกลียดชังมันก็ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่คือตัวเราเองด้วย ความชั่วมักจะดึงดูดความเลวทราม เป็นงูกินหางที่พัวพันไม่จบสิ้น กิเลสเรียกหากิเลส โลภดึงดูดความโลภมาก ความคดโกงพาเข้าหาการคดโกง สัตว์โลกประเภทเดียวกันอยู่ร่วมเผ่าพันธุ์เดียวกัน หากปรารถนาห่างไกลจากสิ่งใด เธอต้องทำตัวให้ไกลห่างจากสิ่งนั้น เมื่อความเลวทรามชนะความเลวทราม สิ่งที่เหลือก็คือความเลวทราม เธอต้องไม่ลืมที่จะเป็น ‘มนุษย์’ เธอจึงจะเอาชนะสงครามที่ยากจะต่อสู้ สิ่งนี้แตกต่างจากสัตว์เดรัจฉานอย่างไร ต่างจากสุนัขและแมวที่ไล่ตีกันเพราะแย่งชิงพื้นที่ที่ปล่อยกลิ่นไว้อย่างไร หากเธอเป็นมนุษย์… Continue reading เมื่อเราพยายามต่อสู้กับสิ่งเลวทราม ด้วยการทำสิ่งเลวทราม

  โครงการ สถาบันธรรมวรรณศิลป์ บริจาคหนังสือมือสอง จำนวน 3 ลัง 1 กล่อง ประมาณ 500 เล่ม และหนังสือมือหนึ่ง “ดอกไม้และความหวัง” 20 เล่ม และ “ดังนั้น จึงเป็นครู” 60 เล่ม สมุดบันทึก “อิสรภาพแห่งใจ ด้วยปลายปากกา” 90 เล่ม พร้อมชั้นหนังสือมือสอง สภาพดี 1 ชั้น รวมมูลค่าทั้งหมดประมาณ 61,410 บาท 🦋 มอบให้แก่กิจกรรมภายใต้ มูลนิธิเด็ก เพื่อสนับสนุนการส่งต่อหนังสือให้กับน้องๆ ชายแดน และการเติมหนังสือในห้องสมุดชุมชน และการจัดสรรประโยชน์ของมูลนิธิ ขอขอบคุณคณะคุณหมิม จารุนันท์ สำหรับการร่วมสนับสนุนหนังสือ ดอกไม้และความหวัง 🙏