กาลครั้งหนึ่ง พระพุทธรูปผู้นั่งอยู่เงียบๆ และโดดเดี่ยว
ได้บอกเด็กน้อยผู้ชอบให้ว่า…
“บางครั้งการไม่ต้องช่วยใครก็เป็นเรื่องดี
การไม่พยายามช่วยใครก็เป็นเรื่องดี
การได้อยู่เงียบๆ จากความทุกข์ของคนอื่นบ้างก็น่าขอบคุณ
“เพราะการได้ช่วยก็เป็นทุกข์ ความอยากช่วยก็เป็นทุกข์
ช่วยได้แต่ไม่อาจช่วยก็เป็นทุกข์
ได้ช่วยแต่ช่วยไม่ได้ก็เป็นทุกข์
ได้รับการช่วยเหลือมากไปก็ทุกข์
พยายามช่วยมากไปก็เป็นทุกข์…
“เราจึงมานั่งตรงนี้เงียบๆ และโดดเดี่ยว
ใต้ร่มเงาอันสงบ
ท่ามกลางหมู่นกและปลาที่ดิ้นรนในบึงน้ำและผืนฟ้าแห่งทุกข์
แต่มีสะพานที่ทอดมาหาเรา
ให้เดินมาหาตรงนี้ได้เสมอ”
เมื่อเด็กน้อยได้ฟังธรรม ก็ผล็อยหลับใหล
บนเก้าอี้ริมบึง
ท่ามกลางหมู่นกพิราบและปลา
ต่างเวียนว่ายในที่เดียวกัน
…
#นิทานเรามีลมหายใจ
ครูโอเล่
31/1/2569