ขอแสดงความยินดีกับการฝึกฝนพื้นฐานการเขียนภาวนา ในหลักสูตร เรามีลมหายใจ.. จำกัด (เขียนภาวนา รุ่นที่ 17) รวมเวลาเรียน 6 คืน 12 ชั่วโมงที่ผ่านมา
รวมข้อความบันทึกด้วยวิธีเขียนภาวนาในกิจกรรมส่งท้ายของผู้เรียน
“เขียนภาวนาสอนการรักตัวเองอย่างไร ฉันได้ฝึกฝนตัวเองอย่างไรในการอบรมครั้งนี้ ?”
*ปล่อยวางจากความอยาก
ปล่อยวางจากการยึดติด
มองตัวเองให้ถ่องแท้
ยอม ให้อะไรต่ออะไรไม่เป็นดังใจ
ช้าลง มีสติ ลึกซึ้ง
ไม่ติดดี
* การเขียนภาวนาทำให้มีเวลากลับมาทบทวนสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในชีวิต
ทำให้กลับมาทบทวนเป้าหมายในชีวิตที่แท้จริง ไม่หลงกังวลไปกับสิ่งที่มาตกกระทบ ท่ามกลาง ความวุ่นวาย ยุ่งเหยิง อารมณ์ต่างๆ เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันได้คิด หลายครั้งที่หลงปรุงแต่งไปตามอารมณ์ การเขียนภาวนาทำให้เข้าใจ ปล่อยวางหลังจากมองเห็นสิ่งท์เกิดขึ้นเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว
ทำให้รู้จักขอบคุณสิ่งที่มีอยู่มากขึ้น
*ฉันได้ใคร่ครวญ ทบทวน สิ่งที่มีค่าแท้จริง ฝึกฝน มองจิต ทันจิต ที่ยึดติด วางทุกอย่าง ถูก/ผิด ดี/เลว ไม่ตัดสิน ไม่ควบคุมตัวเองอีกต่อไป ฉันเรียนรู้ว่าฉันสามารถมีอิสระได้ทุกขณะ เพียงตระหนักรู้ รู้ตัว ฉันเป็นอะไรก็ได้ เป็นได้ทั้งหมด ขณะเขียนกลับที่กาย รู้ที่ความคิด รู้สึกที่หัวใจ กลับมาเป็นในสิ่งที่ฉันเป็นอย่างแท้จริง ฉันดีอยู่แล้ว ที่เป็นอยู่ มันดีอยู่แล้ว เสมอมา และต่อไป ไม่ต้องกังวล/ห่วงอะไร เป็นอย่างที่เป็นจริงๆ ไม่ใช่ที่ข้างนอกบอกฉัน แค่ได้สัมพันธ์กับตัวเอง ฉันสุขใจ
*เขียนภาวนาแบบเขียนตอนหายใจออกเท่านั้น ทำให้ฉันต้องมีสติ อยู่กับการเขียนหายใจออก และอยู่กับลมหายใจ ก่อนที่จะเขียนลงไป ฉันเห็นว่าตัวเองได้ฝึกที่จะสังเกตตัวเอง ในช่วงหายใจเข้า แต่ตอนเขียนเมื่อหายใจออกก็ทำให้ฉันตั้งใจมากขึ้น เพราะอาการที่เขียนไม่ออก เมื่อหายใจออก และลืมนั้นลดน้อยลงมา ฉันฝึกที่จะช้าลงและได้รู้จักรับรู้ที่กาย
*การนิ่ง
ก็รักตัวเองมากๆ
พอๆ กับทำอย่างอื่น
การทำอย่างอื่น ก็หยุดนิ่งได้
ิอนุญาตให้หยุดได้
เราใหญ่โต หรือ เล็ก
ไม่จริงแท้
แค่นิ่งไว้
ใคร่ครวญนั่นแหละ
ชนะใจสงบสุข
ขัดใจ ปลุกใจ ฝืนใจ
ต้องมา จึงเกิดการรักตัวเอง
ฝึกใจ ฝืนใจ
ขัดใจ เจอสภาวะใหม่
*สงบใจจากจิต บอกจิตให้มีคุณค่า จิตอบรมตัวตน ฝึกตน เรียนรู้ด้วยใจ
*เห็น จริง ยึด ยาก ระ วัง เผลอ
…
” ฉันควรรักตัวเองต่อจากนี้อย่างไร ?”
*ยอมรับตัวเองในทุกแง่ทุกมุมอย่างไม่มีเงื่อนไข
แต่ก็ค่อยๆ ฝึกความเข้มแข็งของใจ
เห็นธรรมชาติที่แท้ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป
ทำให้ดี แต่ไม่ยึด
*ต่อจากนี้ ฉันควรเคารพความรู้สึกของตัวเอง ชื่นชมตัวเอง ใท้อภัยสิ่งที่ทำผิดพลาดต่อจากนี้ฉันควรเคารพความมู้สึกของตัวเอง เล็กกังวลสายตาคนอื่น เลิกเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
ฉันจะกลับมานั่งสมาธิ หรือเขียนภาวนา ในสิ่งที่เกิดขึ้นทุกๆวัน พินิจถึงอารมณ์ที่เกิดขนานแต่ละวัน พินิจให้เข้าใจสงสาเพตุของการเกิดอารมณ์ และมองปัญหาด้วยสายตาที่เป็นกลางไม่ปรุงแต่ง
* รู้สึกตัวนะ รู้สึกที่หัวใจ บ่มเพาะหัวใจ เพราะมีใจ เราจะมีพลัง มีความรักให้ตัวเอง ให้คนอื่น ให้ชีวิตอื่น ใช้ชีวิตให้เต็มเปี่ยม อยู่กับตัวเอง อยู่กับปัจจุบัน อยู่กับสิ่งที่เป็น อยู่กับสิ่งที่ไม่ได้เป็น ยอมรับทุกสิ่ง สบตากับทุ สถานการณ์ ทุกชีวิต โดยเฉพาะสบตากับตัวเอง ถ้าไม่ได้เป็นอะไรเลย ไม่มีอะไรเลย จะยังรักตัวเองได้ไหม เธอมีเพื่อนนะ เพื่อนแท้ที่ดีที่สุดคือเธอเอง ฟังเสียงข้างในที่ลึกที่สุด ที่เธออาจไม่เคยตั้งใจฟัง ปล่อยโลกข้างนอกให้เป็นไป เธอตระหนักรู้ได้ทั้งที่ข้างนอก ข้างใน แต่ข้างนอกไม่เหนือข้างใน
* ฉัน คิด ว่า การ เขียน ภาวนา ช่วย ให้ ฉัน รู้สึก รัก ตัวเอง มากขึ้น เพราะ ฉัน ไม่ เร่ง รีบ มาก เท่าแต่ก่อน มีการ หยุด ก่อน ลมหายใจ ออก จ ะหมด แต่ บางที ฉัน ก็ ลืม เขียน เมื่อ หายใจ ออก ก็เป็นได้ อาจ เป็น เพราะ ฉัน มัว คิดว่า จะ เขียน อะไร ต่อ แต่ ตอนนี้ อารมณ์ ที่มัก จะ หงุดหงิด เมื่อ ลืม ว่า จะเขียน อะไร ก็ น้อย ลง มาก เพราะ ฉัน ช้า ลง แล้ว แต่ ก็ รู้สึก ว่า ยัง ช้า ไม่ พอ ที่ จะเขียนด้วย ตัว บรรจง
*เขียนภาวนา เฉพาะลมออก
รู้รสสัมผัส
ให้แน่ก่อนว่า
รู้สึกอย่างไร
แล้วจึงค่อยตัดสินใจ
ไม่มีเพศ
ไม่มีรูปแบบ
ไม่มีขอบเขต
ไม่บังคับ
ไม่กดดัน
อิสระตามจังหวะ
ของตัวเอง
ไม่สะสม
ไม่เพิ่มเติม
ไม่ต่อยอด
*รักตัวใจ เห็นใจที่กิเลสแปดเปื้อน เห็นแก่จิต เห็นอยาก ระวัง สำรวม…
*ปัก ใจ ดี จูง ใจ จน ดี
…
” สิ่งที่จะเป็นหลักยึดให้ฉันในการรักตัวเองต่อจากนี้ ?”
*ลมหายใจ
สติ
ใคร่ครวญไตรลักษณ์
ปล่อย “ฉัน”
ปริศนาธรรมการเขียนจุด
ชีวิตไม่ต่างจากการเขียนจุด
ค่อยเป็น ค่อยไป
*ลิ่งที่จะเป็นหลักยึดในการรักตัวเองคือสติ คือ การไม่หลงไปกับอารมณ์และการปรุงแต่ง คือการรู้เท่าทันอารมณ์ที่เกิดขึ้น
การฝึกฝนในการเห็นคุนค่าในตัวเองทุกวัน
การฝึกฝนในการขอบคุณตัวเอง ขอบคุณสิ่งที่มีในชีวิต
การให้อภัยสิ่งที่ทำพลาด
การกำหนดขอบเขตที่จะไม่ทำให้เรารู้สึกแย่
มอง ทันความคิดลบในแต่ละวันและปล่อยวาง
หลักยึด คือ สติ และความสม่ำเสมอ
*อะไรนะคือหลักในการรักตัวเอง ? กฎเกณฑ์เสื้อทำ ความดี/ชั่ว หรือคุณค่าอะไรที่เรียนรู้มา ? ลึกข้างในฉันว่าฉันรู้ แค่ได้อยู่กับตัวเอง สัมพันธ์กับตัวเอง ไม่ร้อนรนกับแรงกระตุ้น/สิ่งเร้าข้างนอก สำคัญสุดคือตัวฉันเอง ไม่บังคับ ควบคุม ปั่นตัวเอง ปล่อยความพยานทั้งหมด ผ่อนคลาย ไม่ตัดสิน ฉันเป็นหลักให้ตัวเองได้ เชื่อมั่น ศรัทธาในตัวเองนะ ลงมือทำ ทุกขณะ มีโอกาส เป็นโอกาสแห่งการรักตัวเอง เธอเห็นไหม เด็กคนนั้น ในวันนั้น เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดนะ
*ฉันตระหนักดีว่า ฉันเขียนโดยมีสติอยู่นี่ ทั้งที่มือและลมหายใจ การเขียนตัวบรรจงมากขึ้น ไม่หวัดมาก ก็จะช่วยฉันทำการภาวนา ไปด้วยได้ดี สติอยู่กับกาย ทั้งที่มือและลมหายใจ แม้ว่าบางครั้ง มีลืมสิ่งที่อยากเขียนไปบ้าง ก็คิดว่าไม่เป็นไร เขียนภาวนาต่อได้เลย ไม่จำเป็นต้องให้เนื้อความต่อเนื่อง
*สติ
ลมหายใจ
การนิ่ง
การหยุด
Crystal
Healing
*หลักของใจ ตู ตลอดเวลา ทุกข์เกิดจากใจ ใช้ปัญญาดู…
*ทำ เอง รับ เอง ไม่ มี เอง
ติดตามกิจกรรมของเรา