ประโยคหนึ่งที่เกือบทำครูโอเล่น้ำตาไหลที่สถานพินิจฯ ปทุมรอบนี้ คือประโยคหนึ่งที่น้องบอกว่า “ขอบคุณที่ไม่ทอดทิ้งพวกผมไป” (น้ำตาไหลตอนออกมาข้างนอก)
เป็นหนึ่งในประโยคของขวัญสำหรับเดือนเกิดครูโอเล่ และเป็นของขวัญสำหรับการไปจัดกิจกรรมสร้างการเรียนรู้และพัฒนาจิตใจแก่น้องๆ สถานพินิจฯ ปทุมธานี ต่อเนื่องเป็นเดือนที่ 16 แล้ว
เป็นประโยคที่ทำให้รู้สึกสะเทือนใจ เพราะพวกเขาก็คือเด็กกลุ่มหนี่งที่สังคมทอดทิ้ง ครอบครัวละเลย และมุมมองคนทั่วไปก็จะเห็นเป็นเด็กเหลือขอ และประสบการณ์การถูกทอดทิ้งก็เป็นบาดแผลสำคัญในใจ
และรู้สึกขอบคุณที่พวกเขาเห็นคุณค่าในการไปทำกิจกรรมแต่ละครั้งของเราที่ผ่านมา
เราไม่ได้ไปเพราะว่ามีโครงการ ไม่ได้ไปเพราะว่ามีงบประมาณ ไม่ได้ไปเพราะเป็นงาน ไม่ได้ไปเพราะรับบริจาค แม้ในเดือนที่ขัดสนต้นทุนเราก็ไป แม้ในเดือนที่ชีวิตส่วนตัวช่างยากเข็ญก็ไป แม้ไม่มีอาสาช่วยกิจกรรม เราก็ไป
ในโลกนี้ไม่มีใครควรถูกทอดทิ้งหรือไม่เห็นค่า…
… ขอบคุณลมหายใจที่ยังมีพอถึงวันที่ได้ไปหาพวกเขา และเป็นประสบการณ์ที่มีคนร้องเพลงอวยพรให้มากที่สุดแล้ว 😄
- กิจกรรมหลักในครั้งนี้ – ทบทวนความเหมือนความต่างของตัวเองและเพื่อน ความต้องการของชีวิต แยกแยะความแตกต่างความรู้สึก-ความต้องการ กิจกรรมฝึกสมาธิและการทำงานร่วมกันเป็นทีมผ่านเกมโยนบอลหลบเป็ด
- กิจกรรมครั้งก่อน – ทบทวนสิ่งที่ตัวเองเป็นหลักสี่ทิศ ฝึกสมาธิและการทำงานเป็นทีมผ่านเกมเดาะปิงปอง และดูสารคดียาเสพติด
ณ วันที่ 16 กันยายน 2569
