ลอง..เขียนเปลี่ยนชีวิต

ในการพัฒนางานเขียนให้เป็นเลิศ  เรามักจะเน้นไปที่การได้ชิ้นงานที่ดีและสมบูรณ์ ตรงตามหลักการมาตรฐานต่างๆ โดยมุ่งเน้นไปที่ผลลัพธ์หรืองานที่เกิดขึ้นปลายทาง แต่ไม่ได้ใส่ใจกระบวนการและการเติบโตของผู้เขียน  สำหรับการเขียนเพื่อบำบัดเยียวยาหรือการพัฒนาชีวิตแล้ว  กระบวนการหรือสิ่งที่กระทำหรือเกิดขึ้นระหว่างการเขียน เป็นสิ่งที่สำคัญไม่น้อยกว่าผลลัพธ์หรือการได้งานเขียนที่ดีหรือมีชิ้นงานเป็นเลิศ

ระหว่างเดินทางไปสอนที่จังหวัดสมุทรปราการ  หากผมครุ่นคิดอยู่กับแผนการหรือผลลัพธ์ของการอบรมที่อยู่ปลายทาง  ผมอาจไม่ทันเห็น ดอกไม้สีเหลืองๆ น่ารัก บานสะพรั่งอยู่บนต้น ริมรายทางมอเตอร์เวย์  รถบางคันถึงกับหยุดแล่น จอดลงมาถ่ายภาพ  ระหว่างทางชีวิตและการทำงานมีสิ่งสวยงามมากมาย  ถ้าเราชะลอคันเร่งของชีวิตและการกระทำเราให้ช้าลงบ้าง  เราอาจแลเห็นคุณค่าเล็กๆ ผลิบานไม่คาดคิด  

การเขียนบันทึกก็เช่นกัน พาเราช้าลง อีกทั้งการสะท้อนหลังบันทึกอาจพาให้เราเห็นดอกไม้สีเหลืองน่ารักระหว่างบรรทัด เพราะการสะท้อนหรือการทบทวนหลังบันทึกนั้นคือการดึงใจไม่ให้เราเผลอเร็วเกินไปในการใช้ชีวิตและในการทบทวนตนเอง

ชีวิตไม่ได้อยู่ที่เป้าหมาย แต่อยู่ในปัจจุบัน เรามักมองความสุขที่ปลายทาง เราฝันหวานถึงชีวิตที่ดีกว่า ตัวตนเราที่เปลี่ยนแปลง  เหตุหนึ่งเพราะใจที่ไม่เห็นความงามและคุณค่าที่มีอยู่  เราหลงลืมระหว่างทาง  ละเลยว่าเรากำลังเป็นอย่างไรและกำลังใช้ชีวิตอย่างไร  เราอาจหวังให้งานเราดีกว่านี้  คนรอบข้างเราปฏิบัติดีต่อเรากว่านี้  แต่เราไม่ได้เริ่มต้นที่ตัวเอง  เราลืมไปว่าเราเป็นส่วนหนึ่งที่สร้างปัญหาขึ้น  เราลืมไปว่าเป้าหมายนั้นไม่ได้อยู่ที่ปลายทางเท่านั้น ความสำเร็จอยู่ทุกก้าวย่างของเรา

หากใจเราอยู่กับเป้าหมายแต่ลืมการลงมือทำในวันนี้ แม้หวังที่จะมีสุขภาพกายใจที่ดี มีตัวตนที่เก่งและประสบความสำเร็จ แต่หากขาดการเห็นค่าของการลงมือทำในทุกๆ ครั้งแล้ว การหวังเหล่านั้นก็เพียงการหนีจากความจริงในปัจจุบัน ซึ่งอนาคตลิขิตได้ด้วยการใช้ชีวิตวันนี้ให้มีค่า

การเขียนเพื่อพัฒนาชีวิตก็เช่นกัน การเขียนเกิดขึ้นทุกการลากเส้น  ทุกบรรทัดเราต้องตัดสินใจ  ทุกคำเรากำลังเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่าง  โอกาสอยู่ตรงหน้าเราถ้าเราไม่มองไปที่การเขียนงานให้เสร็จเพียงอย่างเดียว

การเขียนเพื่อพัฒนาตัวเรานี้ ขอให้เราอยู่กับกระบวนการ อยู่กับระหว่างการเขียน เป็นผู้เริ่มต้นใหม่เสมอ  ให้พื้นที่แก่เสียงหลากหลายในตัวเรา อย่าเขียนเพียงให้เสร็จไว อย่าเขียนเพียงเพื่อให้เกิดงานเขียนให้คนอื่นอ่าน  ก้าวออกมาจากไข่แดง(พื้นที่คุ้นเคยและการยึดติด)ของเรา  เขียนดั่งลมหายใจและการใช้ชีวิต เราไม่รู้ล่วงหน้าว่าจะเจอกับอะไรแน่นอน  แต่เราเพียงก้าวและใช้ชีวิต อยู่กับทุกการ กระทำของเรา ให้ฐานกายหรือการลงมือเขียนนำหน้า  ให้การเขียนและใจลิขิตความคิดเราใหม่  แทนที่จะคุณหัวคิดเราจะนำหน้าการเขียนเช่นที่เคย  

นี่คือเบื้องหลังของการแนะนำว่าเราไม่ควรวางแผนการเขียนบันทึก  แต่หากต้องการให้เป็นงานเขียนชิ้นดี จะเป็นอีกขั้นตอนหนึ่ง ซึ่งผมจะแนะนำอีกครั้งหลังหากผู้เรียนคนใดสนใจและใฝ่ถาม

แต่ละก้าวแต่ละขั้นตอนกระบวนการบันทึกมีความหมาย ขึ้นอยู่กับเราจะมองเห็นและลงมือทำอย่างไร  เราอาจเจอแก่นสารสำคัญ เมื่อเราลองมองเส้นทางที่ผ่านมาของชีวิต ไม่เพียงก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียว  ไม่เพียงเขียนให้เสร็จอย่างเดียว ย้อนทบทวนและสะท้อนบันทึกของเรา  คิดต่อยอดเชื่อมโยงจากการเขียน  หากเราไม่ได้สะท้อน  สิ่งดีๆ และงามในระหว่างทางของเราอาจหายไป เพราะเราไม่ได้ใส่ใจ

ชีวิตเราก็เช่นเดียวกัน ผ่านความสุขความทุกข์มากมาย เหล่านั้นล้วนเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการชีวิตเรา  ให้เวลาตัวเราได้ “หยุด” เพื่อย้อนมองและใคร่ครวญ  อดีตยังอยู่กับเราในวันนี้  บางทุกข์ใจก่อเกิดเป็นความคิดความเชื่อลิขิตการตัดสินใจของเราอยู่เสมอ  บางสุขเป็นพลังที่เราละเลย บ้างก็ทำให้เราเชื่อว่าตัวเราเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่ลืมด้านต่างๆอีกมากหลายในตัวเรา

บรรยากาศรอบตัวเรา โดยเฉพาะคนในเมืองทุกวันนี้ช่างเร็วรี่ เราแทบไม่มีโอกาสกลับมาหาตัวเองอย่างจริงจัง กลับมาฟังบางอย่างในตัวเราอย่างตั้งใจ  ช้าลงด้วยการเขียน  ให้พื้นที่แก่การลงมือทำด้วยกายและใจนำหน้า  เปิดโอกาสให้กับความเป็นไปได้ต่างๆที่ไม่ได้คาดหมายล่วงหน้าเกิดขึ้น

เส้นชัยไม่ไกลเกินฝัน เพียงเราเห็นมันอยู่ในธงรายทาง การเปลี่ยนชีวิตอยู่ในทุกขณะจิต การเขียนเปลี่ยนชีวิตอยู่ในระหว่างที่เขียนแต่ละบรรทัดนั้น ผู้ที่ใส่ใจกระบวนการและให้เวลาทบทวนหลังบันทึกมากเพียงพอจะเห็นในสิ่งเหล่านี้