กิจกรรมศิลปะเขียนภาวนาเพื่อเห็นคุณค่าในตัวเอง กับน้องๆ สถานพินิจฯ ปทุมธานี โครงการส่งเสริมสุขภาวะทางปัญญาในสถานพินิจ ครั้งที่ 10 โดยครูโอเล่ และทีมงานเรามีลมหายใจ (สถาบันธรรมวรรณศิลป์ ปีที่ 18)
เขียนภาวนาเป็นยาขมสำหรับผู้ใหญ่หลายคนที่เข้ามาเรียนรู้ในหลักสูตร เขียนภาวนา และ เขียนปล่อยวาง แต่เด็กๆ บอกว่าทำง่าย มีความสุข รู้สึกสงบ และเห็นคุณค่าในตัวเองมากขึ้น จากการเขียนวาดตามลมหายใจออก
กิจกรรมครั้งนี้จัดช่วงบ่ายวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2569 ที่ผ่านมา ในหัวข้อกิจกรรม “ลมหายใจและความรัก” เริ่มจากครูโอเล่ชวนคุยสเปกผู้หญิงที่ชอบ โดยมีน้องๆ ช่วยจดคำตอบขึ้นกระดานให้ ก่อนย้อนกลับมาทบทวนตนเองว่า แล้วสาวๆ เหล่านี้ชอบผู้ชายแบบไหน และตนเองมีคุณสมบัติใดบ้างที่ใครสักคนที่เหมาะสมจะรักเราจากสิ่งเหล่านี้
ชวนคุยจากเรื่องใกล้ตัวเพื่อตระหนักถึงคุณค่าและการเปลี่ยนแปลงตนเองแล้ว จึงชวนนอนทำสมาธิ ผ่านการจับมือเป็นวงกลม ยกขา ยกตัว ตามจังหวะการหายใจ เพื่อเป็นการฝึกสมาธิในท่านอน และนอนผ่อนพักตระหนักรู้ ด้วยการนับรอบลมหายใจไปเรื่อยๆ ก่อนเสียงระฆังดังขึ้น
วันนี้ครูโอเล่กับครูกรได้พาทำกิจกรรมรักษาคุณค่าของเรา ด้วยการปกป้องสีสองชิ้นบนหลังมือตัวเอง ไม่ให้ครูหรือตัวแทนสิ่งไม่ดีมาแย่งได้ เพื่อทบทวนการมีสมาธิเพื่อรักษาคุณค่าของตนเอง และชวนมองเห็นว่า แม้ตนเองรักษาคุณค่าได้ แต่เพื่อนในกลุ่มบางคนไม่สามารถทำได้ เราจะทำอย่างไรไม่ให้รักษาคุณค่าแค่ของตนเอง แต่รักษาคุณค่าของผู้อื่นด้วย เป็นสอนให้เขาได้ซึมซับการเคารพถึงคุณค่าของกันและกัน ผ่านกิจกรรมให้เขาได้เรียนรู้ในสิ่งนี้ จากการชวนเขามองเห็นว่าจากการเอาตัวรอดลำพัง สู่การช่วยเหลือกันในกลุ่ม
หลังจบกิจกรรมและทบทวนความรู้สึกแล้ว จึงได้ชวนทบทวนว่า แบบไหนจึงไม่รักตัวเอง และ แบบไหนจึงรักตัวเอง ซึ่งน้องๆ ได้ตอบมาหลายอย่าง และช่วยจดคำตอบขึ้นกระดานให้
ครูโอเล่ได้เสริมว่า การรักตัวเองจะต้องรักเวลาและลมหายใจด้วย เพราะเราทุกคนมีเวลาจำกัด และลมหายใจจำกัด ถ้าไม่รักเวลา ชีวิตก็จะเสียไปอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่เห็นว่ามีลมหายใจจำกัด เราก็จะทำในสิ่งที่เสียเวลาและบั่นทอนคุณค่าของตนเอง
ก่อนชวนทำกิจกรรมเพื่อเห็นคุณค่าในเวลาและลมหายใจ คือศิลปะเขียนภาวนาพื้นฐาน ทำสมาธิผ่านการวาดเส้น วงกลม และเขียนข้อความโปรแกรมจิตเชิงบวก เช่น ฉันรักตัวเอง, ฉันเห็นคุณค่าในตัวเอง และวาดเขียนภาวนาเป็นคู่เกี่ยวกับการรักตัวเองมากขึ้น ให้เขาได้ทำสมาธิผ่านการอยู่กับลมหายใจ ควบคู่กับศิลปะ การคัดคำ และการเขียนข้อความเชิงบวก
น้องๆ สะท้อนความรู้สึกว่า เป็นครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ที่รู้สึกรักตัวเองมากขึ้น เขียนแล้วรู้สึกดี ได้เห็นคุณค่าในตัวเอง บางคนบอกว่ารู้สึกสงบ มีความสุข และสนุกกับการวาดเขียน แม้เป็นการเขียนภาวนาที่ต้องใช้สมาธิและผู้ใหญ่บางคนบอกยากก็ตาม แต่พวกเขาได้ลงมือทำและได้รับสิ่งที่ดีจากการมีสมาธิมากขึ้นในครั้งนี้ สมาธินั้นจึงนำมาสู่ปัญญาในการเห็นคุณค่าในตัวเอง
เมื่อเขาเห็นคุณค่าในตัวเองมากขึ้นแล้ว เขาก็จะเปลี่ยนแปลงตนเองเป็นคนใหม่ที่ดีขึ้น และส่งต่อคุณค่านี้ออกไปสู่สังคม
สรุปส่งท้ายครูโอเล่ได้บอกว่า หากเรามีสมาธิ เราจะมีเวลา เมื่อเรามีเวลา เราจะมีทุกอย่างที่ต้องการ เริ่มต้นจากการมีสมาธิ เราจะเห็นคุณค่าในตนเอง เพราะเราจะไม่เสียเวลา และทำสิ่งที่มีคุณค่า แม้มีลมหายใจและเวลาชีวิตที่จำกัดก็ตาม